كه كارشان با خدا است يا عذابشان مىكند و يا توبهء آنها را مىپذيرد و آنان كه اعتراف كنند به گناهان خود ، در هم آميخته‌اند كردار خوب را با كردار ديگرى بد ، و ديگر اعراف هستند . ( 1 ) 3 - از زراره كه گويد : من با حمران - يا من با بكير - نزد امام باقر ( ع ) رفتيم ، گويد : من گفتم به آن حضرت كه : ما اندازهء خود را دراز كنيم و بسنجيم ، فرمود : اندازه چيست ؟ گفتيم : ريسمان كار است ، و هر كه با ما موافق باشد در عقيده چه از علويان باشد و چه از ديگران ، با او دوستى كنيم و در آميزيم و هر كه مخالف ما باشد علوى باشد يا ديگرى ، از او بيزارى جوئيم ، در پاسخ فرمود : اى زراره ! گفتهء خدا درست‌تر است از گفتهء تو پس كجايند آنها كه خدا عز و جل فرمايد ( 98 سوره نساء ) : « جز مستضعفين از مردان و زنان و كودكان كه نه چاره توانند و نه به رأيى پى برند » . حماد در حديث افزوده است ، گويد : آواز امام باقر ( ع ) بلند شد و آواز من هم تا آنجا كه هر كه بر در خانه بود آن را شنيد . جميل از قول زراره در آن افزوده كه : چون سخن ميان من و او بسيار شد ، به من گفت : اى زراره ! بر خدا بايست است كه به بهشت نبرد گمراهان را .